ReadyPlanet.com
dot dot
แสนรู้ [My Local] article

นายหวา

มีสุดสัปดาห์หนึ่ง เพื่อนๆ ที่คุ้นเคยของภรรยาผมเดินทางมาเยี่ยมตามคำเชิญเป็นครั้งแรก หลังจากที่พยายามชวนหลายครั้ง แต่พวกเธอไม่ค่อยมีเวลาว่าง เธอทั้งหลายต่างทำงานระดับสูงในบริษัทเอกชน รัฐวิสาหกิจ อาจารย์มหาวิทยาลัย นักการธนาคาร ผู้เชี่ยวชาญในเรื่องภาษี รวมทั้งนักกฎหมาย เธอคนหนึ่งซึ่งดูเหมือนจะได้รับการยอมรับโดยธรรมชาติว่าเป็นหัวหน้ากลุ่ม เธอเป็นเนติบัณฑิต และได้รับราชการจนถึงระดับสูง ซึ่งใครๆ เรียกเธอว่าท่าน หรือท่านรอง
         เธอผู้มาเป็นแขกไม่ได้แสดงความอึดอัด หรือรู้สึกไม่สะดวกสบายเลยแม้แต่น้อย เมื่อต้องพักรวมกันในบ้าน Cottage 1 บ้างก็นอนบนเตียง บ้างก็นอนกับพื้นตรงประตูทางเข้า หรือหน้าห้องน้ำ ผมดูพวกเธอสนุกสดชื่น และสนุกสนานตลอดระยะเวลา 2 คืน 3 วัน ที่พวกเธอพัก
         หลังจากพวกเธอกลับกรุงเทพฯ ตอนบ่ายๆ ของวันอาทิตย์ ภรรยาผมมาบอกผมว่า พวกเพื่อนๆ ให้เงินไว้จำนวนหนึ่ง ไว้สำหรับเป็นค่าดูแลทำความสะอาดที่พัก ทีแรกผมตกใจเพราะคาดไม่ถึง และไม่ได้อยู่ในความคิดเลย แต่เมื่อมาครุ่นคิดสักพักพร้อมกับคำบอกเล่าของภรรยา ผมก็รู้สึกดีขึ้น และเข้าใจ 
ความจริงนั้น ทุกคนล้วนเป็นเพื่อนที่ภรรยาผมรู้จักกันมาตั้งแต่เรียนอนุบาล ครั้งเมื่อถึงวัยทำงาน ก็ไปมาหาสู่กันอย่างสนิทสนม เพราะฉะนั้นสิ่งที่พวกเธอให้ไว้ มันคงจะต้องเป็นความจริงใจระหว่างเพื่อน
          พวกเธอบอกว่า ชอบที่แห่งนี้มาก และรู้สึกว่ามันคือ “รีสอร์ท” จริงๆ หลายคนยังแนะนำว่า ถ้าเปิดให้คนทั่วไปมาพัก คงจะเป็นรีสอร์ทที่น่าพัก และเหมาะกับการพักผ่อนมากๆ เลย  พวกเธอยังบอกด้วยน้ำเสียงที่จริงจังอีกว่า “ของทุกอย่างต้องมีต้นทุน ไม่ว่าจะเป็นอะไร” เมื่อเรามาพัก เราก็สมควรต้องจ่ายเงิน เธอจะไม่รับไม่ได้ และทุกครั้งที่เรามาเธอจะต้องคิดเงินเรา และเธอยังคงย้ำด้วยเสียงเข้มต่อว่า “ของทุกอย่างมีต้นทุน”
เย็นวันนั้นเอง ผมไปนั่งเล่นที่ระเบียง Cottage 1 มองไปทางดงกล้วยตรงลำห้วยท้ายไร่ และเนินดินรกๆ รอบบริเวณนั้น แล้วนึกย้อนถึงคำพูดของเพื่อนๆ ภรรยาผม
และนั่นเอง ทำให้ผมตัดสินใจที่จะสร้างบ้านเพิ่มอีก 2 หลัง ซึ่งต่อมาเราเรียกมันว่า Cottage 2 และ Cottage 3 ส่วนด้านหลัง Cottage 2 ผมทำสะพานไม้ และระเบียงไม้ไว้นั่งเล่นเหนือลำห้วย และเราเรียกมันว่า The Jungle Deck
                นายหวาเดินแน่วตรงมาหาผมแล้วรายงาน “เถ้าแก่ เถ้าแก่ คุณป้าให้เงินผม” เขาคงหมายถึงเพื่อนของภรรยาผมที่เพิ่งกลับไปตอนบ่าย
                “เหรอ....แล้วรับไว้หรือเปล่า” ผมพูดเสียงเรียบเหมือนไม่ได้สนใจ
                “รับสิ เถ้าแก่...ตั้งหลายร้อย...คุณป้าบอกให้ไปแบ่งกับพวกผู้หญิง” เขาน่าจะหมายถึง นาน่า, ทอง, แอน, และจาล่า คนงานที่มาช่วยเสริ์ฟอาหาร ล้างจาน และทำความสะอาด
                นายหวาโพล่งขึ้นในความเงียบ “เถ้าแก่ เถ้าแก่ เราเปิดเป็นรีสอร์ทให้คนมาพักดีกว่า มีคนมาพัก เถ้าแก่ได้เงิน ผมได้ช่วยเถ้าแก่ แขกเขาก็ให้เงินผม”
                เจ้าหมอนี่มันแสนรู้จริงๆ



Tale from the Owner

วันหยุดนี้ [This Holiday] article
พักกิน และดื่ม [Happy Meal] article
จุดเริ่มต้น [The Beginning] article
อีกมุม [Difference Angle] article
ผู้เชี่ยวชาญการเกษตร [The Specialist] article
ก๊วนกอล์ฟ [This is Golf] article
แสงจันทร์ [The Moon] article
นายช่าง [Chief Engineer] article



dot
Menu
dot
bulletHome
bulletAbout Us
bulletContact us
bulletAccomodations
dot
Inner Voice
dot
bulletTale from the Owner
bulletJungle Corner
dot
News
dot
bulletม็องละวิน Facebook
dot
Links
dot
bulletFacebook
bulletTourism Thailand
bulletAgoda
bulletGoogle
bulletYahoo Mail
bulletHotmail
bulletGmail
bulletTransfer Money - SCB
bulletTransfer Money - KTB


Copyright © 2010 All Rights Reserved.